NBA 2k27 – recenzja – Parkiet lśni, jak nigdy wcześniej

Pewne rzeczy się nie zmieniają. Październik to dla wszystkich fanów najlepszej koszykarskiej ligi świata okres wyczekiwania na start nowego sezonu NBA, który umila im 2K i ekipa Visual Concepts. Za sprawą NBA 2k27 wracamy na wirtualne parkiety, które coraz trudniej odróżnić od rzeczywistego meczu w TV.

Z perspektywy polskiego fana NBA odróżnianie gry od rzeczywistego meczu jest o tyle trudne, że przez zawirowania z prawami telewizyjnymi, ostatni sezon najlepszej koszykarskiej ligi świata był wyjątkowo trudny do śledzenia. Pozostaje więc wirtualna koszykówka, która w edycji 2k27 przechodzi skromną ewolucję. Bo w takich seriach jak NBA 2k, czy EA FC od lat nie warto spodziewać się niczego więcej.

Do Waszej indywidualnej decyzji – jak zawsze – pozostawiam sens zakupu tegorocznej odsłony, szczególnie jeśli zaopatrzyliście się w poprzednią część. NBA 2k27 posiada szereg subtelnych zmian i dąży w kierunku doskonałości. Zarówno pod względem tego, jak może wyglądać wirtualny mecz koszykówki, jak i… w sposobie drenowania portfeli graczy w trybach, gdzie realna rywalizacja jest możliwa tylko za prawdziwą walutę.

Zmiany w gameplayu nie tylko na papierze

Regularnie w serię NBA 2k gram od przynajmniej 10 lat i jestem w stanie wyłapać nawet najmniejsze smaczki związane ze zmianami w rozgrywce. Przed rokiem podobało mi się, w jaki sposób zmienione zostały rzuty i samo podejście do wykonywania prób zarówno spod kosza, jak i z dystansu. W tym roku z kolei twórcy zabrali się za przebudowanie gry defensywnej. I faktycznie w obronie gra się inaczej, a na początku nawet trochę trudniej. Nowy system defensywny nazwany Hands-Up Defense pozwala na lepszą precyzję przy zarówno kryciu przeciwnika, jak i próbie przejęcia piłki.

Mam wrażenie, że nieco lepiej czuć fizyczność zawodników, szczególnie w walce pod koszem, na co wpływ mają oczywiście statystyki zawodników. W defensywie czuć, że im lepszy (lepiej oceniony) zawodnik, tym łatwiej piłkę przejąć lub po prostu nie pozwolić rzucić. Visual Concepts postanowili w tym roku jeszcze mocniej premiować koszykarzy z najlepszymi statystykami. Czuć to w przypadku gry ofensywnej, co dla mnie jest na ten moment najbardziej kontrowersyjną zmianą, która zabrała nieco funu z samej gry. Jak pewnie pamiętacie, przed rokiem, seryjne trafianie trójek było standardem. W NBA 2k27 Stephen Curry oczywiście nadal nie ma litości dla przeciwników, ale w przypadku innych zawodników czuć, że to skill decyduje o tym, ile trójek z rzędu jesteśmy w stanie trafić.

W NBA 2k27 rzuty za trzy są bardziej ryzykowne. Nie będziecie mieć takiego poczucia, że każdy ofensywny zawodnik jest w stanie trafić 3/4 „trójki” na pięć prób. Zwłaszcza, że zmienił się rythmshooting (który to już raz), a tempo rzutu i tzw. release’u jest personalizowane pod konkretnych koszykarzy i trzeba się go po prostu nauczyć. Timing jak zawsze jest kluczowy, a delikatnie zmieniony wizualnie wskaźnik rytmu rzucania sprawia, że rzucania trzeba się trochę uczyć od nowa. Szczególnie, jeśli rzucacie z prawego analogu, bo przy zwykłym wciskaniu przycisku jest, być może, nieco prościej.

Być może największą dla mnie zmianą i jednocześnie najciekawszą jest Dynamic Layup Engine, czyli całkowita przebudowa akcji podkoszowych. Nie ukrywam, przed rokiem dużo grałem Knicks i w tym roku również zacząłem od wchodzenia pod kosz Jalenem Brunsonem, co od zawsze sprawiało mi ogrom przyjemności. W NBA 2k27 nowy system dostosowuje dynamicznie ruchy zawodnika w trakcie lotu do kosza. W efekcie layupy dużo lepiej reagują na skaczących razem z nami obrońców, które z kolei wpływają na wytrącanie nas z równowagi i pozycję ciała przy oddawaniu rzutu.

Co ważne – to nie jest tylko kilka nowych animacji. To cały system, który sprawia, że – uwaga – akcje podkoszowe są z mojej perspektywy dużo bardziej realistyczne, ale przez to też mniej widowiskowe. Twórcy postawili tutaj na naturalność wejść pod kosz i potencjalnych starć rywalem, dążąc w ten sposób do jeszcze większego realizmu. Bo jak pewnie zdajecie sobie sprawę – wirtualny mecz jeszcze nigdy nie wyglądał tak „prawdziwie”.

Zmian w gameplayu jest oczywiście więcej, ale nie są już tak widoczne Dunki są nieco inne i też zależne od konkretnych zawodników i ich umiejętności. Drybling ma kilka zmian, a Visual Concept pobawiło się też z AI, które już w poprzednich latach było dobre, a w tym roku jeszcze lepiej potrafi (szczególnie na wyższych poziomach trudności) reagować na boiskowe wydarzenia i dostosowywać styl gry do przeciwnika.

Ogrom zmian w trybach gry

Zawsze doceniałem serię NBA 2k za mnogość trybów zabawy. W tym roku twórcy postanowili usprawnić i dostosować istniejące tryby, zamiast na siłę wymyślać coś nowego. I tak np. w MyPlayerze pojawiła się możliwość stworzenia kobiecej postaci i zabrania jej do The City. To sprawia, że męskie i żeńskie postacie grają razem we wszystkich głównych trybach City.

Ogromna zmiana nastąpiła w trybie MyCarrer, gdzie karierę możemy rozpocząć w jednej z pięciu epok NBA. Epok, które dobrze znamy począwszy od roku 1984 (Magic vs Bird Era) aż do 2016 (Steph Era). W efekcie tworzymy zawodnika i rozpoczynamy jego karierę w historycznej NBA zamiast współczesnej. W praktyce oznacza to składy z przeszłości, ale też inne zasady (!), prezentację i cały kontekst grania w innej epoce. Oczywiście MyCareer ma też swoją klasyczną historię podzieloną na 11 rozdziałów, w której występuje m.in. Vince Staples. W tryb MyCareer możemy grać też w kooperacji ze znajomym.

Jako osoba wychowana na Fifa Ultimate Team, w przypadku serii NBA 2k zawsze najwięcej czasu spędzam w trybie MyTeam. A tam… nadal najważniejsze są monety, ale nie te wirtualne, a prawdziwe, pozwalające na otwieranie paczek i budowanie coraz mocniejszych składów. Do tego jest oczywiście season pass z nagrodami. W efekcie trudno do tego trybu podchodzić bez grubego portfela lub z edycją Deluxe lub Ultra. Na potrzeby recenzji otrzymaliśmy edycję najwyższą, co pozwalało na solidny start w trybie MyTeam i kilka naprawdę mocnych trafów w paczkach.

Dobre trafy i ocenieni wysoko zawodnicy w tym roku są o tyle ważni, że karty zbierają doświadczenie poprzez granie. Im więcej korzystamy z danej karty, tym bardziej rozwija się ona w naszym zespole. Dostaje boosty do atrybutów, dodatkowy pasek turbo, więcej miejsca na badge. Zmienił się też tryb wymiany kart i teraz każda z nich może zostać w jakiś sposób „przepalona” i ma jakąś wartość. Zmienił się też dom aukcyjny i od edycji 2k27 gracze otrzymują dostęp do jednego, dużego Action House’u, łączącego platformy konsolowe (PS5, Xbox i NS2).

Pisząc tę recenzję zdałem sobie sprawę, że w sprawie nowych trybów lekko skłamałem. Bo przecież jest MyNBA Legacy. W teorii coś zupełnie nowego, w praktyce to połączenie trybów MyNBA + MyCareer i jakieś dziwnej formy rozgrywki RPG. Tworzymy karierę jednego zawodnika, a jednocześnie zarządzamy franczyzą…przez wiele, naprawdę wiele lat. Tryb obejmuje bowiem 100 lat historii, w której tworzymy własną dynastię, a jej potomkowie przejmują cechy poprzedników. Nie do końca wiem, kto jest tego trybu odbiorcą, ale zdecydowanie ja się do takich nie zaliczam.

Czyli jest dobrze?

Nie będę ukrywał i napiszę wprost – szczerzę wątpię, czy warto przesiadać się na NBA 2k27, jeśli gracie i czerpiecie fun z poprzedniej części. Jasne, nowa gra Visual Concepts dąży do perfekcji w każdym wymiarze. Wirtualne mecze jeszcze nigdy nie były tak… rzeczywiste. Serio, w sieci możecie znaleźć filmy z wersji PC, gdzie na najwyższych ustawieniach gra wygląda wprost wybitnie. Kolorystyka, oświetlenie, zachowanie publiczności, rzeczywiste animacje sprawiają, że z daleka wygląda to jak prawdziwy mecz NBA w TV. Dopiero, gdy przyjrzycie się z bliska, dostrzeżecie bardzo subtelne odstępstwa od prawdziwej transmisji.

Ale rok temu też tak było! Owszem, grało się nieco inaczej, bo zmiany w gameplayu są odczuwalne, szczególnie w kontekście obrony, rzutów i wejścia pod kosz. Jednak nie są one krytyczne i nie generują jakiegoś wielkiego szoku poznawczego. Zakładam jednak, że jeżeli ktoś czyta recenzje NBA 2k27, to jest podobnym świrem najlepszej ligi świata jak ja i chce pograć LeBronem w 76ers, czy sprawdzić, jakim dominatorem jest tegoroczna okładkowa gwiazda, czyli Victor Wembanyama. Dlatego też uczciwie przyznaję, że NBA od 2k to jedna z najlepszych, jeśli nie najlepsza gra sportowa, jaką znajdziecie na rynku. W zależności od preferencji konkuruje z nią jedynie seria EA FC od EA Sports, ale po fatalnej edycji oznaczonej numerkiem „26”, trudno oczekiwać na tym polu wielkich zmian.